zondag 9 mei 2021

Tien memorabele restaurants (9/10) Pisces - Bangkok

De allereerste keer dat we in Bangkok aankwamen, bijna 30 jaar geleden, kozen we voor een hotelletje in de buurt van Siam Square omdat er een stadsbus vanaf het vliegveld naartoe reed. In een smal zijstraatje zaten wat eenvoudige hotelletjes. Het eerste was iets té eenvoudig, de volgende dag verhuisden we naar de overkant.

Sindsdien is er veel veranderd op Siam Square. Het is nu het knooppunt van de Skytrain én de trein vanaf het nieuwe vliegveld komt in de  buurt aan. Het is hét winkelhart van Bangkok en naast de legendarische BMK zijn luxe warenhuizen zijn verschenen. Vijfsterrenhotels bieden een oase van rust tussen het voortrazende verkeer. Ook in “ons” steegje zijn een aantal oude panden gesloopt en grotere hotels verschenen. Ik heb er intussen in wel zes verschillende hotels gelogeerd en hoop vurig dat mijn huidige favoriet (Wendy) standhoudt.



Verscholen achter een muur van planten staan vier plastic tafels met batik tafelkleden onder een golfplaten afdak. Een kleine gang herbergt een keukentje. Samen vormen ze mijn favoriete restaurant: Pisces. Jammer genoeg vinden weinig andere mensen dat: de wat versleten uitstraling is niet aantrekkelijk voor de meer upmarket gasten uit de nieuwe hotels, en de zaak loopt niet erg goed. Sinds een paar jaar heeft de uitbaatster geen medewerkers meer - de bijzonder vriendelijke madam is eigenares, kok en serveerster tegelijk - en is ze alleen nog 's avonds open. Als je gaat zitten op een zwoele Bangkok-avond, draait de ventilator langzaam z'n rondjes en ligt de poes te slapen op wat ooit een bar was. Soms bestel ik meteen mijn favoriete gerecht, massaman curry, soms overleg ik met de uitbaatster wat ze vandaag adviseert. Misschien een pittige salade? Alles is in een vegetarische versie beschikbaar.



Als je niet de eerste bent die die avond bestelt, moet je wel even geduld hebben. Alles wordt vers bereid met de nodige aandacht en zorgvuldigheid. De gerechten zijn echt Thai maar misschien een beetje aangepast aan de smaak van de toerist. De prijzen zijn voor dit deel van de stad heel schappelijk.

Pisces en Wendy zijn de laatste overblijfselen van hoe het steegje 30 jaar geleden was.



Meer:

zaterdag 8 mei 2021

Tien memorabele restaurants (8/10) Saravana Bhavan - South Indian

Het eten dat we in Nederland kennen uit Indiase restaurants is van oudsher Noord Indiaas. De Zuid Indiase keuken is heel anders. Die volgde de vele Zuid Indiase arbeidsmigranten naar het Midden Oosten en Maleisië. In het jongste decenium begint het ook in West Europa voet aan de grond te krijgen, met name door de keten "Saravana Bhavan" - van oorsprong een klein restaurantje in Chennai.

Ik ben o.a. in de vestigingen in Kuala Lumpur (2 locaties), Singapore, Doha en Amsterdam geweest. De ene zaak is wat eenvoudiger, de andere wat meer up market, maar allemaal zijn ze hoogst authentiek. Je kunt er een Zuid Indiaas meal nemen, of beter nog: een masala dosai, een grote dunne "pannenkoek" met een kruidig aardappelprutje erin en munt- of kokos-chutney om in te dippen.

De vestigingen buiten India hebben als bijkomende attractie, dat ze een heel Indiaas publiek trekken. In Amsterdam zit er b.v. de halve Indiase expat gemeenschap. De sfeer neemt je dan ook meteen mee naar India.

Kuala Lumpur Leboh Ampang

Onze eerste kennismaking met Saravana Bhavan was in Little India, een Indiase wijk van Kuala Lumpur. Een nep-waterval over een glazen plaat beheerste de inrichting. Een paar jaar later was die weg. Een andere vestiging in Kuala Lumpur, Leboh Ampang, was veel eenvoudiger maar niet minder smakelijk. De zaak in Singapore had wat pretenties, je zat goed achter de grote ramen met uitzicht op het levenidge straatleven. De vestiging in Doha was misschien wel de meest authentieke, met een aparte "family room" boven, terwijl de mannen-alleen beneden aten.

Amsterdam begon met een inrichting waarbij de afstand tussen de losse tafeltjes zo klein was, dat je ze kon aanzien voor een hele lange tafel waar het aanschuiven was. Het eten was er zoals overal uitstekend en betaalbaar - de drankjes absurd duur. Maar dat was toch te doen omdat je traditioneel in India geen drankje bij het eten hoeft te bestellen - er staat een kan met water en bekers op tafel. Het eerste jaar na de opening zat de zaak vol met etnische Indiërs, later drongen de Nederlanders zich er meer tussen. Toen gingen ze dicht voor een verbouwing die bijna een jaar zou duren. We hadden laatst een pre-view. Het is allemaal ge-upgrade en de tafeltjes staan meer apart van elkaar. We hopen er binnenkort weer te kunnen gaan eten.


Meer:

Hier vind je meer Waterlily foodblogs

vrijdag 7 mei 2021

Tien memorabele gerechten (7/10) Geeta lodge - Junagadh


Hoewel ik al vaak in India geweest was, was de deelstaat Gujarat in 2017 nieuw en verrassend anders. Dat gold ook voor het eten. Gujarati thali is een klasse apart tussen de noord Indiase thali's. Een roestvrijstalen schaal met daarop allemaal kleine bakjes met heerlijke gerechten, curries, masala's, dry dishes. De allerlekkerste heb ik bij de Geeta Lodge gegeten, maar er zijn meerdere uitstekende plekken in town. De eerste lunch zochten we meteen nadat we met anderhalve dag vertraging in Junagath waren aangekomen.



Uit mijn dagboek in januari 2017:

"Intussen was het half drie en hoogste tijd voor de lunch. Een wandeling naar een strip tegenover het station waar een fameus thali restaurant zat, Geeta Lodge. En het maakte die faam helemaal waar. Zogauw we zaten werden vier borden neergezet, en kwamen de verschillende obers langs om de verschillende bakjes te vullen met curries, groente, dhal en chappatti. Toen de chappatti op was kwam de rijst. En alles werd voortdurend bijgevuld. Maar het belangrijkste was hoe ongelooflijk lekker het was. Begrijpelijkerwijs was het een komen en gaan en stond buiten soms zelfs een korte rij." 



Meer:

Hier vind je meer Waterlily foodblogs

donderdag 6 mei 2021

Tien memorabele restaurants (6/10) Bang Rak - Satun

Thaise curry hoort romig en zacht in de mond te voelen, maar ook vol en pittig te smaken. De groente die er het beste in past, zijn kleine ronde aubergines. Zo klein en zacht dat je denkt dat het grote doperwten zijn. 

In Satun komen zo weinig toeristen dat er geen vegetarische gerechten op de kaart staan en dat de serveersters nauwelijks Engels spreken. Maar nadat, na wat uitproberen, eenmaal duidelijk was hoe we onze curry het liefst hadden, werd die alle volgende keren feilloos geserveerd. Variërend van heerlijk tot onvoorstelbaar lekker. De eerste paar jaar noemden we het "het curry restaurant", tot we er achter kwamen dat het "Bang Rak" heette. Als excuus daarvoor gold dat dat alleen in het Thai wordt aangegeven.


Uit mijn dagboek in februari 2015:

"(...) Dit was een wat klein half-open restaurant, waar het een gezellige drukte was met gemengd Thai publiek. We namen een papaya salade en een gele curry met tofu en stukjes omelet er in. Ze waren allebei behoorlijk pittig, maar als je ze door elkaar at spuwde je pas echt vuur! De schaal met stukjes watermeloen en ananas kwam als geroepen."



Uit mijn dagboek in januari 2016:  

"We wandelden naar het curry restaurant. Het zag er als altijd gezellig uit, redelijk gevuld, een paar gezinnen, een paar groepjes mannen met wiskey, allemaal onder een afdak dat tussen bomen hing. Een van de goedlachse serveersters begreep wat Engels. "Niet te heet." Hun not-so-spicy was voor ons op het randje van nog net eetbaar.  We bestelden groene curry met tofu -die lekker soeperig uitviel, alleen wat weinig groente- een aubergine-ei-salade, rijst en een biertje. De curry was onwaarschijnlijk lekker. Misschien wel een van de allerbeste ooit! En dat wil wat zeggen…"

Uit mijn dagboek in januari-februari 2018:
"We gingen eten bij het curry restaurant. Onder golfplaten onder een boom, op houten vloerdelen. Het was rustig toen we binnenkwamen. De serveersters en de eigenaar waren heel vriendelijk, een en al glimlach, en deden hun best onze bestelling op te nemen. Dat pakte goed uit: geen vlees of vis door de curry en salade, wel groente en tofu in de curry, en waanzinnig lekker. De verse curry met extra kruiden was heerlijk, vol, met diverse “lagen”  smaak. Woorden schieten te kort om de smaak te beschrijven. Met te volle buik naar huis gewandeld."

"Voor de laatste avond konden we natuurlijk nergens anders gaan eten dan bij het curry restaurant. En het was nog open ook. De baas groette ons weer hartelijk. Dit keer lukte het wel om de gele curry te bestellen. Tikje zurig en ongelooflijk scherp. De tweede ronde schepte ik geen extra saus over m’n rijst, want dan was het eigenlijk niet te doen. Maar lekker was het wel. We hadden er ook nog loempiaatjes bij en zoals altijd het fruithapje toe."
"(...) Toen een stel aan een andere tafel afrekende, ging het Chiang-meisje uitgebreid poseren met de man en zijn lege fles Chiang. Ik zei, wil je ook met mij op de foto? No, only chiang. Dus omdat ik een cola drink kun je niet met mij op de foto? Big smile maar geen foto! "

Uit mijn dagboek in januari-februari 2019: 
"We gingen naar Bang Rak, ons favoriete curry restaurant. En die reputatie maakten ze helemaal waar. De afgelopen 3 weken hadden we al een aantal keren (elders) curry gehad, en meestal was die prima, maar dit was gewoon de allerbeste. Een rijk smakenpalet, pittig maar niet tè, vol groente en tofu en groene kruiden, een romige structuur. Perfect. De eigenaar van de zaak herkende ons en we kregen een extra welkomsgroet. De serveersters groetten natuurlijk ook enthousiast en er was er eentje die een beetje engels sprak en ook nog van vorig jaar wist wat onze lievelings gerechten waren."

Uit mijn dagboek in januari-februari 2020:
"Nog half op Maleisische tijd gingen we bijtijds eten. Waar anders dan in Bang Rak, het beste curry-restaurant. De eigenaar begroette ons en de meisjes – grotendeels dezelfde staf, en dat na 5j – wisten nog hoe we onze curry wilden. De curry was creamy, pittig en vol van smaak. De mangosalade was fris en lekker. Ik dronk er een grote fles ijskoud bier bij, waar mijn favoriete biermeisje extra ijs bij deed. Alles was perfect. Ineens leek het alsof we hier gister nog waren. Dat hele bewogen jaar leek verdwenen."

"Bij Bang Rak was het weer aardig gevuld, de meisjes hadden het er maar druk mee, en de curry was weer heerlijk. Nu hadden we een salade van aubergine en eieren erbij, de aubergine was boterzacht."
"We aten bij Bang Rak. Gelukkig waren er weer vier meisjes in de bediening, al was het iets minder druk dan 3d geleden. De meisjes hadden nieuwe rode t-shirts met in drie talen de opdruk “welkom”. Het eten was weer verrukkelijk. Toen we weggingen wees de eigenaar er op dat ze vanaf morgen voor een dag of 4 à 5 dicht zouden gaan (vanwege Chinese New Year). Dat hadden we goed voorspeld."
"De voorlopig laatste wandeling naar Bang Rak. Even slikken. Ik zat nauwelijks toen de eigenaar naar me toe kwam: hé, je hebt vandaag koffie gedronken bij Chia. Hij belde om het me te vertellen. De curry was verrukkelijk. De senior serveerster begreep precies wat ik nodig had. De tweede cola kwam als vanzelf en een derde stelde ze niet eens voor. "

De openingswoorden van de laatste alinea hierboven, "voorlopig laatste", dreigen nu langer waar te blijven dan ik had kunnen vermoeden toen ik ze opschreef...

Meer:

Hier vind je meer Waterlily foodblogs

woensdag 5 mei 2021

Tien memorabele gerechten (5/10) Tang City food court - Kuala Lumpur


In het hartje van de oude stad van Kuala Lumpur, ver weg van de glimmende Petronas Twin Towers, ligt China Town. Traditie en toekomst lopen letterlijk dwars door elkaar; ouderwetse winkeltjes in de zijstraten en drukke markten in de hoofdstraten. Het kan er behoorlijk druk zijn met Chinese toeristen, maar er wonen en werken ook veel locals. Tang City is een food court waar iedereen komt eten. Rondom een plein met smoezelige tafeltjes staan een 20-tal kleine kramen met allerlei soorten eten: noodles, rijst, soepen en kippen in allerlei variaties. Toeristen lopen zoekend rond om te doorgronden hoe het werkt; oude mannetjes met nog een paar tanden en een paar haren roken een sigaret. Iemand komt vragen wat je wilt drinken: een grote fles bier of een blikje fris? Je bestelt je eten bij een of meer van de kraampjes, en als het klaar is komen ze het bij je brengen. Meteen afrekenen.



Er is niet veel keus aan vegetarisch, maar met wat zoeken valt er wat te vinden. Niet dat wij nog zoeken. Als we hier komen gaan we rechtstreeks naar het Bengali stalletje. De uitbater herkent ons al, ook al kwamen we er maar een paar keer en zat daar soms een paar jaar tussen. Hier hebben ze de allerbeste naan ter wereld. Naan is brood uit de tandori oven. Het hoort vers, heet en fluffy te zijn. En dat is het. De begeleidende groenteschotel is bijzaak - alles draait om het verrukkelijke zachte brood.


dinsdag 4 mei 2021

Tien memorabele gerechten (4/10) Balaji bhavan - Dindigul

Deze zaak staat symbool voor het South Indian Banana leaf meal. Als je ergens in Zuid India bent en een goede, snelle en goedkope lunch zoekt, ga je naar het busstation. Tegenover de uitgang zit een rijtje restaurants. Daar waar het het drukst is, ga je naar binnen. Hopelijk is het zo druk dat je bij andere mensen aan tafel aanschuift. Dat hoeft niet per se tot een conversatie te leiden: mensen zijn hier om te eten en als het op is, zijn ze weg. De ober legt een bananenblad voor je op tafel en sprenkelt er wat water op. Jouw taak is om dat er weer af te vegen of af te schudden. Iemand loopt langs met een grote pan waaruit hij een lepel rijst op je blad schept. Iemand anders loopt langs met een emmer waaruit hij een schep sambar lepelt - een saus met wat groente. Weer iemand anders gooit een paar schepjes groente langs de rand. De chutney is hier zo scherp dat ik die aan me voorbij laat gaan. Bovenop de rijst wordt een papadam gelegd - een soort gefrituurde cracker. Tenzij je een "limited" meal gekozen hebt, wordt er onbeperkt bijgevuld door de mannen die met hun emmers rondlopen. Als je klaar bent, vouw je het bananenblad dubbel. 



Meer:

Hier vind je meer Waterlily foodblogs

maandag 3 mei 2021

Tien memorabele restaurants (3/10) Curry - Siem Riep

Na een lange dag langs de prachtige monumenten van
Angor Wat
zochten we wat te eten op de kleine strip met toeristische restaurantjes. De prijslijst was in dollars. Bijna alles koste één dollar. We kozen een klein restaurantje waar twee dames druk in de weer waren om een paar tafeltjes te bedienen. Een paar tafeltjes met ieder twee gasten en ieder twee gerechten: dat was al heel wat variatie. De curry smaakte heerlijk. Maar het meest memorabel was nog wel een blik in de keuken. Een klein hokje met een snijplank op de grond en een twee-pits-gasstel met een gasfles. Daar toverden ze alles voor elkaar.


Uit mijn dagboek in december 2000:
"Onder "Cambodiaans eten" stonden op de menukaart gerechten met vreemde namen als Amok en Lokluk. De eerste was een soort kerriesoep met heel veel groente, de tweede groente in een soort gebonden tomatensaus. Allebei bijzonder lekker. Ook de komende dagen gingen we in hetzelfde restaurantje eten, en het bleef zo goed smaken, dat woorden als "het lekkerste dat ik ooit gegeten heb" in mijn hoofd kwamen. En dat alles werd klaargemaakt op een twee-pits-fornuisje. Als een ander tafeltje eerder besteld had, moest je dus wel heel lang op je eten wachten."


zondag 2 mei 2021

Tien memorabele maaltijden (2/10) Manu Guesthouse - Omkareshwar


Omkareshwar is een heilig eiland in de heilige rivier de Narmada. Er waren heel wat meer sadhu's dan toeristen. Het guesthouse dat ons was aangeraden door Brazilianen die we in Maheshwar waren tegengekomen, lag een heleboel trappen de berg op. Het was vol. Terug beneden bekeken we eerst nog een achenebbisj backpacker hostel en kozen toen een Indiaas middenklasse hotel. Lunch op de markt was zo abominabel slecht, dat we voor het avondeten toch maar weer de trappen beklommen om bij het guesthouse mee te eten "wat de pot schafte". We zaten op de betonnen vloer van een soort veranda, allemaal super eenvoudig. De overige gasten waren heel relaxed van alle ganja die ze gerookt hadden - waarschijnlijk van een sadhu gekocht. De thali was onverwacht buitengewoon lekker. Heerlijke subtiele smaken in het eten – heel verrassend.


Uit mijn dagboek in januari 2010:
"Manu guesthouse was op het eiland, met uitzicht op de rivier, de brug en het stadje op het vasteland. Je kon je voorstellen daar uren te zitten kijken. Ook de mandapam was mooi en sfeervol. Toen wij er voor het avondeten kwamen, zaten een paar jongens als met een soort japans thee-ceremonieel een hasjpijp te roken. Enorme rookwolken en zwaar gehoest. Er leek ook net als in Tiru en Auroville een belangrijke ancieniteit te heersen: hoe langer je hier was, hoe minder je je om nieuwkomers en passanten kommerde. Het meisje dat we eergister in Maheshwar gesproken hadden, had een mooie vlotte shurida aan. Het eten werd geserveerd op de vloer, terwijl wij en de 8 huidige gasten van Manu tamelijk zwijgend in twee rijen in kleermakerszit op de grond zaten. De thali was uitstekend, home-cooked, veel minder vet en geraffineerd gekruid. Dus ondanks het ietwat vreemde sfeertje zouden we er graag morgen nog een keer komen eten. Ongelooflijk lekker ."


zaterdag 1 mei 2021

Tien memorabele restaurants (1/10) Sai Baba - Chiang Mai

Er zijn van die maaltijden waarvan je meteen denkt "wat is dit ongelooflijk lekker", en die je nog lang bijblijven. Soms is het een specifiek gerecht, soms het restaurant als je er vaker eet, soms staat het symbool voor een type maaltijd.

Hierbij een terugblik op tien(*) memorabele gerechten / maaltijden / restaurants. Omdat het zulke uiteenlopende situaties waren, is er geen "allerbeste" en zelfs geen volgorde in de lijst.
Begin jaren negentig was Chiang Mai een weliswaar toeristische, maar vooral laid back stad in Noord Thailand. De drukte en hectiek zou pas later komen. Er waren een paar vegetarische restaurantjes. Sai Baba was onze favoriet. Er werden heerlijke Thaise en fusion gerechten geserveerd, met veel tofu en tempeh. Ik geloof niet dat het echt Sai Baba heette, maar onze favoriete serveerster was een volgeling van hem.


Uit mijn dagboek in mei 1992:
"Voor het avondeten werd onze favoriete bestemming al gauw AUM, een klein vegetarisch restaurantje - geïnspireerd door een foto van Sai Baba. Beneden drie kleine formica tafeltjes, boven kussens voor wie zittend wilde eten (daar moesten de schoenen uit). Heel eenvoudig allemaal, maar van absoluut geweldige kwaliteit en bijzonder vriendelijke mensen."
Januari 1995:
"We gingen lunchen bij AUM, nog steeds een van mijn favoriete restaurants. Voor het eerst sinds Hue weer in een echt vegetarisch restaurant, dus eindelijk hoefde je je niet niet af te vragen waarvan de bouillon getrokken was, of in wat voor vet er gefrituurd was. En dan het overweldigende aanbod waaruit gekozen kon worden.... Heerlijk! Sai Baba hing nog steeds met zijn boze blik aan de muur; evenals het uitgebreide pamflet met redeneringen en argumenten voor vegetarisme (in tegenstelling tot het ongenuanceerde Zen foldertje uit Saigon); de staartloze poes had een kleintje; de dames lachten ons weer vriendelijk toe."
Januari 1998
"(...) Daarna ging ik eten bij AUM, dat nog hetzelfde eenvoudige restaurant was. Sai Baba aan de muur, de kat zonder staart en de mensen waren er allemaal nog. Maar je kon er nu ook internetten of een cursus Thais volgen. Iemand die daarnaar informeerde, kwam de tijden, van 2 tot 5 als het restaurant dicht was, niet zo goed uit, want dan ging hij altijd zwemmen. Wat veel hilariteit opriep van Sunny, de juf. Wie had er hier nu de hele dag de tijd? Het eten was er nog steeds heerlijk, misschien wel het allerbeste dat ik kende. Ik nam gezonde groentesoep (met spinazie, mais, pompoen enz) en gebakken Thaise mie met groente en tahoe."
Januari 2001
"(...) De grootste schok van de afgelopen drie maanden kreeg ik toen ik die avond uit eten ging. Ik toog naar mijn favoriete vegetarische restaurant AUM, en daar was veel veranderd. Het gaf niet dat er nu een duidelijk naambord stond, of dat er een tafel buiten stond. Het was nog niet zo erg dat er nieuwe tafels en stoelen waren, of dat de ruwe cementen vloer betegeld was. Het werd al jammerder dat er een rieten wandje voor de keuken was gekomen, en dat i.p.v. die woeste Sai Baba kop aan de muur nu antieke zwartwit-foto's hingen. Hoekjes met boeken-te-koop, koffie-te-koop en een computer-burootje pasten ook niet erg bij het eenvoudige eethuisje van weleer. Maar wat het ondraaglijk maakte, was de oude Amerikaan(?) die als een soort gastheer rondliep en praatjes maakte met leeftijd-/landgenoten. Hij was te log/lomp voor de verfijnde ambiance. Het veranderde totaal de unieke sfeer die hier jarenlang gehangen had.
Hoewel ik hem niet met 100% zekerheid herkende, kon het niemand anders zijn dan de man die ik 3j geleden gesproken had; hij vertelde me toen dat hij een oogje had op Toy, de eigenaresse/kokkin; zij vertelde me toen dat ze twee mannen aan het lijntje hield en niet kon kiezen. Hij vertelde nu dat ze getrouwd waren en over de afgelopen jaren geleidelijk de zaak "opgeknapt" hadden.
Toegegeven, Toy kookte nog steeds verrukkelijk, en op de vernieuwde menukaart stond genoeg dat ik zou willen proberen om de komende vier dagen hier te komen. Maar eerst moest ik zien of ik deze schok zou kunnen verwerken..."

Dat was de laatste keer dat ik in Chiang Mai was...