2017-2018.
Deze winter is het 40 jaar geleden dat ik mijn eerste grote reis maakte. Wat is
er veel veranderd. In hoe ik zelf reis. En in hoe jonge mensen reizen.
We waren
weken onbereikbaar. Poste restante betekende dat iemand een brief stuurde naar
een postkantoor, waar je dan ging kijken of er wat voor je lag. Naar huis
bellen deed je een keer per reis vanuit de internationale telefooncentrale,
achter het hoofdpostkantoor, herkenbaar aan de zendmasten op het dak. Zelfs Email
en Internetcafés bestonden nog niet. Laat staan dat je een laptop, tablet of
smartphone meeneemt en er van uit gaat dat er wifi in het hotel is. Je had je
eigen mini-wereld, zonder veel afleiding door het thuisfront.
Essaouira
Intussen
reisde ik samen met Ewin, een Canadese jongen. We namen de bus van Marrakesh
naar Essaouira, een klein stadje aan de kust. Daar sliepen we eerst in een
hotel, maar de volgende dag gingen we plastic zeil en een watercontainer
kopen, om ons in te richten op een kampeerpartij aan het strand. Een stukje
buiten de stad vonden we een mooi plekje in de duinen. Daar gezellig thee en
een soepje gebrouwen, en vroeg onder de wol.
Tja,
en toen we de volgende ochtend wakker werden... waren al onze spullen
verdwenen! Een duidelijk geval van beroofd zijn. Ik had m'n paspoort en het
meeste geld in m'n slaapzak, dus dat was er nog. Ewin had ook een deel van z'n
geld daar. Zijn paspoort en mijn bril lagen iets verderop. Maar behalve de
kleren die we aanhadden, was alles weg - zelfs onze schoenen!
Dat
werd dus een trieste (af)gang, terug naar Essaouira. Eerst dronken we even wat
op een terrasje om van de schrik te bekomen. Toen naar de politie om aangifte
te doen. Daar liepen ze al niet hard voor ons, maar toen ze hoorden dat we onze
paspoorten nog hadden, waren ze helemaal niet meer geïnteresseerd - dat was
ongetwijfeld de reden dat ze Ewin's paspoort hadden achtergelaten. En mijn bril
uit een soort compassie. Jammer dat ze m'n contactlenzen waarschijnlijk niet
herkend hadden en er hetzelfde mee gedaan. Daar had zéker niemand anders wat
aan.
Vervolgens
gingen we maar uitgebreid inkopen doen - schoenen, sokken, toiletspullen, pennen,
etc. En toen namen we maar weer onze intrek in een hotel.
We
bleven nog ruim twee weken in Essaouira, en ondanks het idee dat degenen die
ons bestolen hadden, hier waarschijnlijk gewoon rondliepen en het van ons
wisten, was het een zeer genoeglijke tijd. De 'locals' vielen je hier ook veel
minder lastig dan in Marrakesh - of was dat omdat ze wisten dat alles ons al
ontstolen was?
We
zaten veel op terrasjes in de zon, pratend met toeristen die kwamen en gingen,
en dronken thee met zoetigheid; 's avonds werd er geregeld wijn gedronken; soms
was er ergens popmuziek te beluisteren; er waren een aantal leuke restaurantjes
en cafés; in ons hotel voelden we ons prima thuis.
Onder
de komende toeristen waren ook Sean en Gill, een stel uit Londen waar we veel
mee optrokken, en die ik later dat jaar nog zou 'gebruiken' als eerste ingang
om een plek in Londen de vinden.
De
stad had een fort-achtige versterking naar de zee, vanwaar het een mooi
uitzicht was op de vaak spectaculair uit elkaar slaande golven. Er was een
sfeervol haventje, waar 's ochtends de vissersvloot binnenliep, en je verse, op
houtskool gegrilde vis kon krijgen met brood en een schijfje citroen. Het
centrum bestond uit smalle steegjes langs de wat grotere straat waar de meeste
winkeltjes en marktkraampjes waren.
De meisjes/vrouwen in Marokko waren erg
mooi. Eerst dacht ik nog dat ik dat vond omdat je er in Tunesië en Algerije zo
weinig van zag, maar ook andere reizigers viel het op. Zelfs de vrouwen met
sluier, waarvan alleen de ogen zichtbaar waren, mochten er wezen. Op de markt
werd ik eens door zo een paar ogen bijna verslonden. Maar natuurlijk kon er
nooit iets gebeuren. Zelfs buitenlanders ónderling moesten zich netjes
gedragen: ik zag een paartje dat in het openbaar zoende een keer de huid vol
gescholden worden.
![]() |
haventje waar je verse vis kon krijgen |
De
laatste dag hing er een weemoedige sfeer, maar werden we nog eens getrakteerd
op een extra mooie zonsondergang en extra mooie golven. Op het dak van het
hotel vierden we een klein afscheidsfeestje.
1978, 1994, 1997, 2017