dinsdag 4 november 2014

Varkala's Vissers Verdwijnen (4/5)



Zo verstreken enkele weken. Ahmed had geluk met de vangst en kon de moneylender betalen. Ali trakteerde zijn collega's. Tahir overwon wat van zijn schuchterheid en sprak zo nu en dan een meisje aan. Geregeld gaf hij thuis een deel van zijn fooien af. Maar hij bleef vertwijfeld over wat hij wilde: aan de verwachtingen van zijn vader voldoen, of het moderne leven opzoeken?

Op een ochtend was het weer zover. Ahmed had een slechte vangst gehad, er moest een reparatie aan de boot betaald worden, en de moneylender zou komen. Met tegenzin slofte hij de weg naar het restaurant waar Tahir werkte. Tot zijn verbazing zag hij zijn zoon niet. Toen hij naar Tahir vroeg, waren diens collega's al even verbaasd! Wist hij dan niet dat Tahir een week geleden ontslagen was? Achmed begreep er niets van, Tahir was toch iedere morgen van huis gegaan, en ieder avond laat thuis gekomen, net als de maanden daarvoor? Als het anders was geweest, zou zijn vrouw hem dat zeker verteld hebben. In Achmed streden onbegrip en groeiende woede om voorrang. Wat was hier aan de hand? Wie hield wat voor hem verborgen?

Ali zei dat Tahir vaak rondhing bij de verkopers op het strand. Indiërs werden geweerd van het toeristenstrand, maar wie waren verkocht en wat baksjiesbetaalde, werd oogluikend doorgelaten. Achmed vond zijn zoon daar en eiste een verklaring. Diep beschaamd gaf Tahir toe dat hij al vijf dagen deed alsof hij naar zijn werk ging, omdat hij niet durfde te vertellen dat hij ontslagen was. Hij had geprobeerd in een ander restaurant werk te vinden, maar hij was "besmet" verklaard. Met hangen en wurgen kreeg Achmed het verhaal er uit. Voor het eerst was Tahir na zijn werk met een toeriste mee gegaan. Ze hadden op het balkon van haar kamer lang zitten praten over hoe jonge mensen over de toekomst dachten. Zij, in het westen, had talloze mogelijkheden; maar iedere keuze vóór iets, impliceerde "nee" te zeggen tegen alle andere dingen die ze ook wilde. De verwachtingen van de mensen in haar omgeving waren hoog. Hij, in het zuiden, had nauwelijks mogelijkheden; keuze was een ongekende luxe; de verwachtingen van zijn familie waren al even beklemmend. Het was voor het eerst dat Tahir over dit gevoel kon praten.

Tot diep in de nacht hadden ze, bij het licht van de volle maan, over dit soort zaken gepraat; er was niets gebeurd. Toch had de baas de volgende ochtend 500 roepies geëist. Tahir had geweigerd, om de mooie herinneringen aan de nacht niet te bezoedelen. In zijn jonge onervarenheid had hij niet doorzien wat hij wel en niet kon maken bij de baas, en wanneer hij wel en niet aan zijn principes moest vasthouden. De ruzie liep op en hij werd weggestuurd. 

Sindsdien had hij hele dagen rondgezworven. Op het strand hielp hij een vriend strandstoelen sjouwen en parasols opzetten. Daar kreeg hij een paar roepies voor, maar niet genoeg om zijn vader nu wat te geven. Achmed zou naar een tweede moneylender moeten, om het geld voor de reparatie en de termijn van vandaag te betalen. Zo zou hij het ene gat met het andere vullen. 


(wordt vervolgd...)
Klik hier voor de volgende aflevering .
Klik hier voor de eerste aflevering .

Geen opmerkingen:

Een reactie posten