zaterdag 1 november 2014

Varkala's Vissers Verdwijnen (1/5)

Het was pas tien uur, maar de zon was al heet. Zweetdruppels liepen over Ahmed's donker bruin gebrande rug, terwijl hij in het zand zat om zijn visnetten te repareren. Ahmed maakte zich zorgen. De vangst was vannacht weer tegengevallen, en de prijzen op de markt waren laag. Het was donderdag: vanavond zou de moneylender (=een kruising tussen een financier en een woekeraar) weer langs komen om de wekelijkse termijn op te halen. En het bedrag was al zover verlaagd dat Ahmed alleen rente betaalde – aan aflossen kwam hij niet meer toe. En er moest ook diesel voor de buitenboordmotor gekocht worden, anders zou hij vannacht niet uit kunnen varen.

Ahmed staarde wat voor zich uit. Op zee dobberden een paar kleinere bootjes. Met weemoed dacht hij terug aan de dagen dat hij ook met zo'n klein bootje, bestaand uit drie met touw aan elkaar gebonden boomstammen er op uit ging. Toen had hij geen vaste kosten, en als de vangst tegenviel, had hij alleen een dag geen eten. Zo nu en dan had hij geluk en ving hij een grote vis die veel opbracht, zodat hij een voorraadje rijst kon kopen.

Maar de laatste tien jaar waren er steeds meer vissers gekomen. Veel mannen die jarenlang in een van de Golfstaten gewerkt hadden, en daar veel geld verdiend hadden. Ze deden het vissen er als hobby bij. Daardoor waren de prijzen op de markt gedaald. Om zich van deze "amateurs" te onderscheiden, had hij geld geleend en een grotere boot met motor gekocht. Hij kon nu de hele nacht op zee blijven en met een gaslamp de vissen lokken. OK, de opbrengsten waren groter, maar hij had niet gedacht aan de hogere vaste lasten, die ook door gingen op de dagen dat hij weinig ving of niet uit kon varen. Zo kwam het tegenwoordig nauwelijks nog voor dat hij een nacht thuis sliep.

Ahmed staarde in de weidse, blauwe oceaan en dacht aan zijn gezin. Hij hield evenveel van hen als van de oceaan, maar allebei gaven ze ook veel zorgen. Het was financieel een geluk dat zijn zoon Tahir nu werk gekregen had in een van de toeristenrestaurants aan de klif, 3km verderop. Vroeger waren er maar een paar restaurants, maar ieder jaar werden het er meer en kwamen ze dichterbij. Toen hij vorige week zijn zoon had opgezocht omdat hij dringend geld nodig had voor de moneylender, was Ahmed geschokt. In het restaurant zaten vrouwen in ondergoed ("bikini's" scheen dat te heten). Zo bloot had hij zelfs zijn eigen vrouw nog nooit gezien. Dat Tahir dat iedere dag aan moest zien, kon toch niet goed zijn? Zou hij straks nog wel ge├»nteresseerd zijn in zijn achternicht, met wie hij voorbestemd was te trouwen als ze 18 was? Wat zou de familie wel niet zeggen als het huwelijk niet doorging? Als hij het extra geld niet zo hard nodig had, zou Ahmed Tahir verbieden daar te werken. Maar een goede fooi daar was soms evenveel als de opbrengst van een dag op zee... 

Een paar kraaien kwamen aanvliegen. Door de luide branding had Ahmed ze niet horen aankomen. Hij schrok op toen ze tussen de visresten doken. Lijkenpikkers, net als de moneylender, die hem al bedreigd had als hij het geld niet klaar had liggen. Er zat niets anders op dan weer naar zijn zoon's werk te gaan en geld te halen.


(wordt vervolgd...)
Klik hier voor volgende aflevering      

Geen opmerkingen:

Een reactie posten